Το περιφρονημένο τουρλού

Εμένα μ’ αρέσει πολύ, αυτό το τουρλού-τουρλού ή το μπριάμι που λένε οι Έλληνες που τιμούν τις «παραδόσεις» από τα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας. Από το Στρασβούργο, γράφει ο Νίκος Ρούσσης Με τα κολοκυθάκια του, τις μελιτζανούλες του, τις πατατούλες επίπεδα κομμένες, κρεμμυδάκια, σκορδάκι κατά βούληση και φρέσκια ντοματούλα. Κάνα μισάωρο είναι η όλη προετοιμασία και μία ωρίτσα στον φούρνο και με λίγη φετούλα και μπόλικο ψωμάκι από κοντά την κάνεις …ταράτσα. Πολύ πιο χορταστικό και πολύ πιο θρεπτικό από τα μισοκαμένα «γεμιστά» της αλήστου μνήμης Θεανώς. …και πολύ οικονομικό, για τις περιόδους ψωμόλυσσας που ζούμε. Καθόσον πόσο να κοστίσουν δύο ντομάτες, δύο μικρά κολοκυθάκια, μία μελιτζάνα φλάσκα, τρεις πατατούλες και μισό φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο. Με πέντε-έξη ευρώ τρώει μια τριμελής οικογένεια και κάνει και «ζήλια-ψώρα» στον Βαρουφάκη, που ήθελε να μας εγκαλέσει στον λιτό βίο, από το τραπέζι που έτρωγε θαλασσινά και χαβιάρι μετά της συμβίας του. Μ’ αρέσει, όμως, και για έναν ακόμη λόγο. Διότι η ονομασία του ( «τουρλού») μου θυμίζει την …τούρλα του Σαββάτου όπου, ως γνωστόν, συμβαίνουν τα πλέον παράδοξα και ανέλπιστα πράγματα, όπως εκείνο το δημοψήφισμα που από «όχι» έγινε «ναι» αλλά και το γεγονός ότι, στην σύνθεση του εμπεριέχει πολλά και διαφορετικά λαχανικά. Κολοκυθάκια, μελιτζάνα, πατάτες, κρεμμύδια, σκόρδα, ντομάτες και λαδάκι του Θεού, ατάκτως ερριμένα και μια γεύση όνειρο, μετά από το κατάλληλο ψήσιμο. …και όταν το τρώω θυμάμαι κι’ αυτή την κυβέρνηση, που μου πρήζει το συκώτι και η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα «τουρλού», από κολοκυθάκια στην νοημοσύνη και μελιτζάνες στην όψη που, με το κατάλληλο ψήσιμο, μας προσφέρθηκαν ως το πλέον κατάλληλο έδεσμα. Μ’ αρέσει, σας λέω. Για πολλούς λόγους…