Ο Πύργος της Βαβέλ στη Σούβλα!

Γράφει η Σοφία Βεργοπούλου Το βαριέμαι αφόρητα και γενικώς το αποφεύγω επιμελώς εδώ και χρόνια. Συνήθως φρόντιζα να είμαι κάπου που δεν έχει Πάσχα ή αν έχει να μην είναι Πάσχα με γνωστούς. Έχω κάνει Πάσχα σε σπίτι άθεων στην Ολλανδία, στη Ζάκυνθο τρώγοντας μακαρονάδα στο μπαλκόνι του beautiful studio με θέα ελαιώνα, σπίτι μου τρώγοντας πίτσα αφού έχω πει τις απίθανες μπαρούφες για να αποφύγω τις προσκλήσεις, στην παραλία με σάντουιτς κι όλα αυτά γιατί; Γιατί έχω κάνει Πάσχα στην Ελλάδα, το αγνό το παραδοσιακό με τους γηραιότερους να είναι σκνίπα από τις 11, με τις θείες να συζητάνε τα χαΐρια του τάδε και κυρίως τις πομπές της δείνα, με υπονοούμενα, καρφιά οικογενειακής κοπής, με καταναγκαστικές συνυπάρξεις πνιγμένες στο τζατζίκι με τα αυγά που δεν πέτυχαν στο βάψιμο, αλλά Χριστός Ανέστη και τα μάθες τι έγινε με την τάδε... μη μου πεις; Εεεε τι περίμενες; Έχω κάνει Πάσχα με καλεσμένους που έρχονται στο παρά πέντε για να φάνε φορώντας τα καλά τους κραδαίνοντας την τούρτα σοκολατίνα που πήρανε στο δρόμο μη μας πούνε και γύφτους, σε τραπέζια που στρώνονται και κάθονται άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να πούνε μεταξύ τους, ούτε καν τις κακίες των συγγενών, θα θάψουν τους διπλανούς ή τους απέναντι στο σπίτι όταν γυρίσουν, ωραία ήταν άντε και του χρόνου. Έχω κάνει και Πάσχα σε «παρέες» να 'ρθείτε θα ψήσουμε κι οι άντρες να κάθονται στην ψησταριά να πίνουν μπίρες και να μιλάνε για μηχανάκια, να μιλάνε για τρομερούς άθλους και κατορθώματα να γελάνε βροντερά για τα ίδια και τα ίδια που θα πουν και όταν βρεθούν κάπου μόνο και μόνο για να το σκάσουν από την ρουτίνα τους και οι σύζυγοι, γκόμενες, whatever με το δέρμα πνιγμένο στο make up να παλεύουν με τον ήλιο να τσιμπάνε κάνα μεζέ να συζητάνε για να περάσει η ώρα μέχρι να βγει το αρνί, εκεί ξυπνάνε από το λήθαργο δραστηριοποιούνται υπάρχει δουλειά να γίνει και μετά πάλι εκείνη η ανία η πνιγηρή. Έχω κάνει Πάσχα κανονικό με τα κόκκινα αυγά, τους ανθρώπους που δεν έχουν και πολλά να πούνε μεταξύ τους, που παλεύουν να ανοίξουν μια συζήτηση για να περάσει η ώρα κι όσο δεν γίνεται αυτό μπουκώνουν και μασουλάνε κι αποφεύγουν να ανοίξουν κουβέντα γιατί θα τσακωθούν με το μαλάκα που ήθελε να μου πει ότι στη Χούντα καλύτερα ήμασταν, ας όψεται που ήταν το ξένο σπίτι και δε μίλησα από σεβασμό. Αυτή η έλλειψη συνάφειας στο πασχαλινό τραπέζι, αυτός ο Πύργος της Βαβέλ όπου κανείς δε μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν, τα άπαντα των ασχέτων κάθε Πάσχα, κάθε ελληνικό τραπέζι κάθε φώτο που ποσταρίστηκε, κάθε χρόνο και καλύτερα!