Μια ντοματοσαλάτα...

Μια σαλάτα, που γεμίζει τη ζωή μας ζέση και χρώματα. Γράφει η Λαμπρινή Κατσαβάρου Όποιο κι αν ήταν το σχήμα του τραπεζιού, η σαλατιέρα σε σχήμα λίμπας ήταν πάντα στο κέντρο. Γέμιζε με φρεσκοκομμένα πολύχρωμα κομμάτια. Ντοματούλες, κρεμμυδάκια, πιπεριές, ελίτσες. Κάθε γέμισμα μια νέα αποστολή αφοσίωσης και φροντίδας. Τα χρώματα ήταν η λαχτάρα για την κοινή ζωή, το αντάμωμα τους, τα διαφορετικά σχήματα οι άνθρωποι που είχαν το κάλεσμα, το ελαιόλαδο η ρίζα που τους ένωνε. Διαλεγμένα ένα ένα τα υλικά με ισάριθμα συναισθήματα προσφοράς και δοτικότητας. Απλή και τόσο περίπλοκη η χαρά από την παρασκευή της, πράξη ευχαριστήρια η δημιουργία της. Με μπόλικη τριμμένη ριγανούλα από πάνω, γιατί όπως λέει και το όνομα (από τις λέξεις όρος και γάνος δηλαδή λαμπρότητα)... λαμπρύνει το... βουνό. Σύμβολο χαράς και ευτυχίας στην Αρχαία Ελλάδα. Μάλιστα ο Αριστοτέλης έγραφε ότι, αν κάποιο τραυματισμένο ζώο, έτρωγε ρίγανη, η πληγή του έκλεινε. Έτσι και γύρω από αυτή τη λίμπα οι πληγές έκλειναν. Όταν μας πρήζουν το συκώτι. Μια σαλάτα, που γεμίζει τη ζωή μας ζέση και χρώματα. Η έννοια μας για τους ανθρώπους που κάθονται στο τραπέζι μας. Για το τέλος κάπαρη να μειωθεί το φούσκωμα και το πρήξιμο «από τις έξωθεν πιέσεις». Στην αγιουβερδική ιατρική θεωρείται ηπατικό διεγερτικό και προστατευτικό...