Μια λαδόκολλα και κόκκινο κρασί...

Πάει πάνω από δεκαπενταετία. Το ταβερνάκι στο Νέο Κόσμο λειτουργούσε ακόμη. Κοντά στην Ελευθεροτυπία. Απλά πράγματα. Κρέας στα κάρβουνα, σαλάτα, πατάτες τηγανητές και κρασί χύμα. Αντίκρυ ο ένας στον άλλον. Εσάνς ο έρωτας στα ζεστά παϊδάκια. Ένας μικροπωλητής πλησίασε το τραπέζι. Εκείνος της τα χάρισε όλα. Μπιχλιπίδια παντός καιρού. Έφαγαν πολύ. Ερωτεύτηκαν πολύ. Σε κείνη την ταβέρνα που πια δεν υπάρχει. Τι απόγιναν; Όλα τα σάρωσε ο χρόνος...