Μην τα καταπίνεις αμάσητα: Η Χιονάτη έπεσε σε κώμα!

Το παραμύθια είναι απαραίτητα. Αλλιώς πως εξηγείται το γεγονός ότι όχι μόνο υπήρχαν σε όλους τους πολιτισμούς, αλλά επιβίωσαν και έφτασαν στις μέρες μας και θα μείνουν και μετά από εμάς; Γράφει η Αγαθή Χατζή Αυτό που άλλαξε όμως είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται η κάθε γενιά τα παραμύθια. Ως μητέρα διάβασα πολλά παραμύθια στα παιδιά μου. Τα κλασικά και όχι μόνο. Η αγάπη μου για τα βιβλία γέμισε ήδη τέσσερις βιβλιοθήκες στο σπίτι μου. Ήταν αποκάλυψη όμως για μένα ο τρόπος που η κόρη μου έδωσε τη δική της οπτική σε ένα κλασικό παραμύθι όταν ήταν μόλις 10 ετών. Όταν ο μικρός μου με ρώτησε λυπημένος ( γύρω στα τέσσερα τότε) αν η Χιονάτη πέθανε, η κόρη μου ανέλαβε να εξηγήσει λέγοντας: « Άσε μαμά, θα του πω εγώ». Και γυρνώντας στον Αλέξανδρο είπε σοβαρά. - Η Χιονάτη δεν πέθανε. Απλά για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν κλινικά νεκρή. Εγώ έμεινα κάγκελο και ο Αλέξανδρος απορημένος ρώτησε: Δηλαδή ; -Τι δεν καταλαβαίνεις; Πώς να σου πω; Έπεσε σε κώμα και επειδή δεν είχε πεθάνει, οι νάνοι την έβαλαν σε ένα φέρετρο και την άφησαν στο δάσος. Πέρασε ένας πρίγκιπας, του άρεσε και τη φίλησε. Η Χιονάτη έτυχε να ξυπνήσει από το κώμα και αυτός ο βλάκας νόμιζε πως την ξύπνησε το φιλί του. Ο Αλέξανδρος πήρε την απάντηση του και εγώ έμεινα αποσβολωμένη να σκέφτομαι όλα αυτά τα παραμύθια που έφαγα και κατάπια αμάσητα, χωρίς ποτέ να αναρωτηθώ αν υπήρχαν και άλλες εκδοχές. Ευτυχώς τα παιδιά μας είναι καλύτερες εκδόσεις του εαυτού μας. Ψάχνουν, αναρωτιούνται, καταρρίπτουν μύθους. Μπορεί να μην τους παραδίδουμε έναν τέλειο κόσμο αλλά όσο ονειρεύονται και αμφισβητούν υπάρχει ελπίδα.