Δέσποινα Αντύπα: Οι όμορφοι άνθρωποι πάνε αλλού!

Η Δέσποινα εργάζεται στο Loui Bar & Restaurant at Steigenberger Wiltcher's. Στο πιο παλιό και αριστοκρατικό ξενοδοχείο των Βρυξελλών. Ήταν δημοσιογράφος στην Ελλάδα. Εργάζονταν στην Ελευθεροτυπία. Όταν η εφημερίδα έκλεισε, η Δέσποινα κίνησε γι' αλλού. Μετά από σπουδές, δημιούργησε τα περίφημα La petit macaron. Πώς ν' αντέξουν, όμως, αυτά τα γλυκά «πλασματάκια» την κρίση σε συνδυασμό με τη γραφειοκρατία; Αυτό ήταν. Η Δέσποινα εγκατέλειψε την Ελλάδα. Συνέντευξη στη Γεωργία Λινάρδου -Ήταν το Νοέμβριο του 2012 όταν είχαμε κάνει την πρώτη συνέντευξη για τα περίφημα macaron σου, για το λουκέτο που μας έδιωξε όλους από την Ελευθεροτυπία. Ένα χρόνο μετά, σε κορυφαία αμερικάνικα έντυπα φιγουράρει η ιστορία σου για την αγάπη σου: La petit macaron.Τελικά εκείνη η τόσο δημιουργική και ελπιδοφόρα δουλειά δεν άντεξε την κρίση. Πότε εγκατέλειψες την Ελλάδα και για που, με τι όνειρα και πόσο... βαριές τις βαλίτσες; «Έτσι ακριβώς. Φύγαμε από την Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2013. Πάντα θέλαμε να ζήσουμε στο εξωτερικό, οπότε συναισθηματικά τουλάχιστον, είμαστε ήδη έτοιμοι από καιρό. Φορτώσαμε το αυτοκίνητο μας και σε δύο μέρες φτάσαμε στις Βρυξέλλες. Όταν αλλάζεις τόπο, κάνεις μια καινούργια αρχή. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων μπορείς να ξαναγράψεις την ιστορία σου όπως την θέλεις, χωρίς να επαναλάβεις παλιά λάθη, χωρίς βάρη από το παρελθόν. Αυτό ήταν το όνειρο. Μια καινούρια αρχή». -Πώς είναι η ζωή στις Βρυξέλλες σε πρακτικό επίπεδο (παροχές, υποχρεώσεις, δικαιώματα) κτλ; «Κρίση υπάρχει παντού. Όχι βέβαια στον βαθμό που βιώνεται στην Ελλάδα, αλλά κι εδώ έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Εταιρίες-κολοσσοί κλείνουν τα γραφεία τους στις Βρυξέλλες, ολόκληρα τμήματα μεγάλων εταιριών συρρικνώνονται και εργαζόμενοι πάνω από την ηλικία των 45 φεύγουν με εθελούσια γιατί "κοστίζουν" πολύ. Οι επιθέσεις του Μπατακλάν αλλά και του περσινού Μαρτίου εδώ, επιβάρυναν ακόμα περισσότερο την κατάσταση ειδικά στον τομέα του τουρισμού και των υπηρεσιών. 'Όμως, παρ' όλα αυτά, το Βέλγιο εξακολουθεί να είναι ο παράδεισος του εργαζόμενου. Αν καταφέρεις να εξασφαλίσεις ένα μόνιμο συμβόλαιο (σού παρέχεται μετά από δύο ανανεώσεις δύο τρίμηνων συμβολαίων, ύστερα από τα οποία ο εργοδότης σου είτε σε απολύει, είτε σε κρατάει), τότε λαμβάνεις 14,5 μισθούς, ιατροφαρμακευτική κάλυψη υψηλότατου επιπέδου και μια σειρά επιδομάτων ανάλογα με την οικογενειακή σου κατάσταση. Επίσης ο εργαζόμενος είναι καλυμμένος για κάθε πιθανό και απίθανο ενδεχόμενο ακόμα και σε περίπτωση πτώχευσης της εταιρίας στην οποία εργάζεται. Για παράδειγμα όταν η πρώτη εταιρία στην οποία δούλεψα μόλις ήρθα, πτώχευσε, μετα από λίγο καιρό έλαβα μια επιταγή με όλα τα χρωστούμενα από το Ταμείο Εγγύησης πτωχευμένων επιχειρήσεων (βλ Ελευθεροτυπια!) Η ζωή είναι απλή, πάρα πολύ ωραία και κυρίως πολύ εύκολη. Δεν χρειάζεται να αγωνίζεσαι για τα αυτονόητα, είναι όλα οργανωμένα και μέσω τηλεφώνου ή mail κανονίζεις όλες τις γραφειοκρατικές εκκρεμότητες. Μένουμε στην καρδιά της ευρωπαϊκής συνοικίας, εκατό μέτρα από την Επιτροπή και το Συμβούλιο, σ' ένα μικρό σπίτι πάνω στο πάρκο και πηγαίνω στην δουλειά μου με το ποδήλατο». -Η ποιότητα ζωής πόσο διαφορετικά εμψυχώνει τα όνειρά σου για το αύριο; «Η ποιότητα ζωής καθορίζεται πάνω από όλα από την κοινωνία μέσα στην οποία ζεις και εργάζεσαι. Οι Βρυξέλλες φιλοξενούν αυτήν την στιγμή 180 διαφορετικές εθνικότητες “ακούν” 108 διαφορετικές γλώσσες και το 55% των κατοίκων της δεν είναι Βέλγοι. Είναι λοιπόν μια πολυπολιτισμική κοινωνία που έχει μάθει να σέβεται το διαφορετικό, και να απορροφά δημιουργικά τους ξένους. Ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα μια λοξή ματιά ή μια διαφορετική αντιμετώπιση. Αντίθετα από την αρχή νιώσαμε καλοδεχούμενοι και ισότιμοι. Άλλωστε οι Βέλγοι είναι ανοιχτοί και φιλικοί συνδυάζοντας τα οργανωτικά στοιχεία των βορειοευρωπαίων με το "Joie de vivre" των Νότιων, χωρίς υπερβολή σε κανένα από τα δύο. Είναι φυσικό λοιπόν μια τέτοια κοινωνία, που σου παρέχει το αίσθημα της ασφάλειας, και δεν σε αφήνει μετέωρο σε κάθε αναποδιά να εμψυχώνει πιο εύκολα τα όνειρα σου. (σ.σ., εδώ ένα βιντεάκι που είχαμε κάνει από το Storie Umane, πια Press Workers για την Δέσποινα) Απλώς εγώ πια δεν κάνω όνειρα. Ο,τι ήθελα στην ζωή μου το κατάφερα. Δεν μου λείπει πια τίποτα. Κι ύστερα, όσο μεγαλώνεις τόσο μικραίνει ο ορίζοντας σου. Ζεις πια την κάθε μέρα γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που θα ήθελες να είναι σε δέκα χρόνια. Κάνω το καλύτερο που μπορώ, και αφήνω τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους». -Χθες το βράδυ τυχαία είδα ένα βίντεο (δείτε το ΕΔΩ) που ανέβασες την ώρα της δουλειάς στο πιο παλιό και αριστοκρατικό ξενοδοχείο των Βρυξελλών. Δεν σου κρύβω ότι θυμήθηκα πάλι την ιστορία σου και συγκινήθηκα. Μίλησε μου για τη νέα σου δουλειά. «Την ημέρα που χτύπησε το τηλέφωνο για να πάω για την συνέντευξη, ήταν η ημέρα που είχαμε αποφασίσει να γυρίσουμε πίσω. Είχαμε εξαντλήσει κάθε δυνατότητα. Χωρίς δουλειά και χωρίς λεφτά δεν μας έμενε πια καμία επιλογή. Και γι' εμάς το χειρότερο απ' όλα ήταν το συναίσθημα ότι είχαμε αποτύχει. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Δεν μιλούσα την γλώσσα και δεν είχα καμία εργασιακή εμπειρία ως ζαχαροπλάστης. Είχα απλώς το δίπλωμα της διετούς φοίτησης στην σχολή ζαχαροπλαστικής στην Ελλάδα. Παρ' όλα αυτά όχι απλώς με προσέλαβαν, αλλά με υπομονή και κατανόηση μου έδωσαν την δυνατότητα να μάθω όσα μου έλειπαν, μου έδωσαν και ακόμα μου δίνουν ευκαιρίες για να πραγματοποιήσω τις ιδέες μου, παρέβλεπαν τα λάθη μου. Το ξενοδοχείο είναι ένας πάρα πολύ ενδιαφέρον εργασιακός χώρος γιατί έχεις την δυνατότητα να κάνεις πολλά διαφορετικά πράγματα την ίδια στιγμή. Φτιάχνω τα γλυκά για την κάρτα μας (bar-brasserie-room service) για την Βιβλιοθήκη (ένας ειδικός χώρος του ξενοδοχείου όπου πολλοί επαγγελματίες κάνουν συνήθως τα ραντεβού τους), ετοιμάζω τα μεγάλα event και το πιο σημαντικό για μένα, είμαι υπεύθυνη για το κυριακάτικο brunch. Εκεί έχω πια την απόλυτη ελευθερία να σχεδιάσω έναν μπουφέ όπως τον θέλω και κάθε εβδομάδα φτιάχνω μόνο γι' αυτό 20 διαφορετικά γλυκά. Ο όγκος της δουλειάς είναι πάρα πολύ μεγάλος, πόσο μάλλον όταν σκεφτείς ότι για ένα ξενοδοχείο 267 δωματίων που δουλεύει όλον τον χρόνο είμαστε δυο άνθρωποι, ο Chef pâtissier κι εγώ. Έτσι όμως έμαθα να είμαι γρήγορη και οργανωτική. Δεν είναι εύκολα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ειδικά όταν για πρώτη φορά στα 45 σου, μετά από 22 χρόνια δημοσιογραφίας, καλείσαι να κάνεις μια, σε μεγάλο βαθμό, χειρωνακτική εργασία, αρκετά βαριά και με πολλές απαιτήσεις. Να υπομένεις κάθε είδους μικροατυχήματα, να αντέχεις την κούραση, την πίεση, το στρες και ταυτόχρονα να είσαι δημιουργικός και εφευρετικός». -Επιστροφή στην Ελλάδα παίζει στα μελλοντικά σου σχέδια ή έριξες μαύρη πέτρα πίσω εσύ και η οικογένειά σου; «Είμαι άνθρωπος που δεν αφήνει μισοτελειωμένες δουλειές. Όταν κλείσει ένας κύκλος για μένα, έκλεισε για πάντα». -Σου λείπει καθόλου; «Όχι, δεν νοσταλγώ τίποτα» https://www.youtube.com/watch?v=gvBcjj2P8zo